A blind boy sat on the steps of a building with a hat by his feet. He held up a sign which said: ‘I am blind, please help.’ There were only a few coins in the hat.

A man was walking by. He took a few coins from his pocket and dropped them into the hat. He then took the sign, turned it around, and wrote some words. He put the sign back so that everyone who walked by would see the new words.

The man said, ‘I only wrote the truth. I said what you said but in a different way.’ What he had written was:

‘Today is a beautiful day and I cannot see it.’

Do you think the first sign and the second sign were saying the same thing?

Of course both signs told people the boy was blind. But the first sign simply said the boy was blind. The second sign told people they were so lucky that they were not blind. Should we be surprised that the second sign was more effective?

Moral of the Story: Be thankful for what you have. Be creative. Be innovative. Think differently and positively.

Invite others towards good with wisdom. Live life with no excuse and love with no regrets. When life gives you a 100 reasons to cry, show life that you have 1000 reasons to smile. Face your past without regret. Handle your present with confidence. Prepare for the future without fear. Keep the faith and drop the fear. The most beautiful thing is to see a person smiling… And even more beautiful is, knowing that you are the reason behind it!!

Enjoy!!!

ครั้งแรกที่ได้ไปเยือนโรงละครเมืองไทยรัชดาลัยเธียร์เตอร์ที่ห้าง ESPLANADE ฉันเองอดตกใจไปกับความยิ่งใหญ่อลังการของมันไม่ได้ สำหรับฉันมันเป็นเหมือนการนั่ง Time Machine ย้อนกลับไปยังวันเวลาในอดีต หากจะมีที่สักที่ที่หล่อหลอมเอาวัฒนธรรมการดูละครเวทีมาให้กับฉัน ที่นั้นคงหนีไม่พ้นคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่ที่ได้บ่มเพาะความเป็นตัวตนทั้งทางด้านภาษาและการศึกษาแง่มุมต่างๆของความเป็นมนุษย์ การเริ่มชอบดูละครเวทีของฉันไม่เหมือนกับรักแรกพบ วิชาการละครที่เราได้มีโอกาสร่ำเรียนกันในปีหนึ่ง มันเหมือนวิชาที่หอมหวานน่าพิสมัยแต่แท้จริงอาบไปด้วยยาพิษ ครั้นนั่งในห้อง Lecture ก็สนุกสนานตื่นเต้นดีไปกับความรู้ใหม่ๆ แต่ครั้งต้องเข้าดูละครจริงเพื่อวิจารณ์เป็นการเก็บคะแนน ฉันแทบจะหงายหลังล้มตึงไปตั้งแต่วินาทีที่ออกจากโรงละคร

ฉันยังจำวันแรกกับละครเวทีได้ดี ฉันเดินเข้าไปในโรงละครของคณะกับเพื่อนด้วยความหวังที่จะได้เห็นความกว้างใหญ่อลังการของโรงละคร ใครๆก็คงพอรู้ว่าละครคณะเราชื่อเสียงโด่งดังขจรไปไกลไม่ใช่เล่น  แต่เอาเข้าจริงแล้วโรงละครอักษรศาสตร์ของเรากลับเป็นโรงละครขนาดเล็ก และเช่นเดียวกันกับความเชื่อเมื่อครั้งยังใส่รองเท้าขาวว่า คราใดได้ดูละคร ครานั้นย่อมต้องนำความเพลิดเพลินสนุกสนานมาให้อย่างเต็มที่ ซึ่งก็เช่นเดียวกันกับครั้งเมื่อคิดถึงขนาดโรงละคร ละครอักษรศาสตร์หาเป็นอย่างนั้นได้ไม่ ฉันนั่งอยู่ในโรงละครด้วยความงงงวยละคนไปพร้อมกับความไม่เข้าใจ ฉากแล้วฉากเล่า เดินออกมาพร้อมกับความเหน็ดเหนื่อยและเงียบงัน ไม่รู้จริงๆว่าจะเขียนคำวิจารณ์ละครเรื่องนั้นอย่างไรดี แม้เสียสตางค์ซื้อบัตรเข้าชมอีกรอบก็เชื่อว่าคงไม่ได้ทำให้ตนเองเข้าใจอะไรได้มากขึ้น

Before Performing

ผ่านความขมอมหวานไปกับวิชาการละครในปีแรกได้ไม่นาน ความงามของละครเวทีก็เด่นชัดเจนขึ้นในใจ เมื่อครั้งตอนที่ได้มีโอกาสเรียนวิชา Acting 1 ของภาควิชาศิลปะการละครเมื่อผ่านพ้นปี 2 มาได้สักระยะ ใครหลายคนอาจมองภาพวิชา Acting เป็นเหมือนวิชาที่เน้นการแสดงออก แน่นอนชื่อของวิชานี้ก็มีความหมายเช่นนั้น แต่สำหรับวิชา Acting 1 ที่ได้ผ่านมาในครั้งนั้น มันเหมือนเป็นการเรียนวิเคราะห์มนุษย์ซึ่งเป็นตัวละครต่างๆในเรื่องที่เราจะแสดง การวิเคราะห์ตัวละครถือเป็นพื้นฐานสำคัญในวิชาการแสดงทั่วๆไป แน่นอนที่สุดหากไม่รู้ว่าตัวละครแต่ละตัวมีลักษณะอย่างไร ผู้แสดงหรือจะทำออกมาได้อย่างสมบทบาท อย่างไรก็ตาม การวิเคราะห์ตัวละครในวิชานี้ของฉัน มันเหมือนการนำศาสตร์และความรู้ที่ได้ร่ำเรียนในคณะมากองรวมกันตรงหน้า เลือกหยิบใช้เพื่อวิเคราะห์ตัวละครกันอย่างเต็มที่ แม้จะร่ำเรียนมาจนถึงปี 3 แล้วแต่พวกเราส่วนใหญ่มักจะวิเคราะห์ตัวละครกันได้อย่างไม่ลึกซึ้งนัก องค์ประกอบที่ต้องนำมาตึกตรองและขบคิด มีไปตั้งแต่ท่าทาง การแสดงออก ลักษณะการพูดคุย คำพูดที่เลือกใช้ของตัวละคร คำพูดเพียงไม่กี่คำอาจทำให้เราทราบว่าตัวละครนี้มีปม (Complex) ที่อยู่ภายในใจอย่างไร ปูมหลังครอบครัว หรือการกระทำเพียงอย่างเดียวอาจบอกได้ว่าตัวละครนี้มีความขัดแย้งภายในใจอย่างรุนแรง (Internal conflict) การวิเคราะห์ตัวละครแต่ละตัวจากบทละครนั้นแตกต่างไปจากการวิเคราะห์ตัวละครในหนังสือ หนังสือหนึ่งเล่มอาจมีร้อยกว่าหน้าที่ให้รายละเอียดแก่เราในการศึกษาและรู้จักตัวละครตัวหนึ่ง แต่บทละครอาจมีเพียงไม่กี่แผ่น แต่เพียงไม่กี่แผ่นนั้นเองจะต้องเพียงพอให้กับผู้ชมได้เข้าใจเรื่องราวและสิ่งที่ต้องการจะสื่อ คำพูดทุกๆคำ การแสดงในทุกๆตอนย่อมมีความหมายลึกซึ่งและเปิดช่องว่างที่พอเหมาะให้แก่ผู้ชมในการคิดและติดตาม

หลังจากปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับ Time Machine ส่วนตัวแล้วนั้น ฉันก็พาตัวเองมานั่งอยู่ที่ที่นั่งตัวหนึ่งบนชั้นสองของโรงละครเมืองไทยรัชดาลัยเธียเตอร์ เพื่อชมละครเวทีเรื่อง “สู่ฝันอันยิ่งใหญ่” หรือ Man of La Mancha บทละครที่แต่งขึ้นโดย เดล วาสเซอร์มัน (Dale Wasserman)  ซึ่งนำชีวประวัติของผู้เขียนวรรณกรรมสเปนก้องโลก “Don Quixote” หรือ ดอนกิโฮเต้ มาเป็นพื้นในการเล่าเรื่องราวในวรรณกรรม

Man of La Mancha 

Don Quixoteเป็นบทประพันธ์ของ มิเกล เด เซรบันเตส (Miguel De Cervantes Saavedra) ผู้ซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงเดียวกันกับเชคสเปียร์ ว่ากันว่านักประพันธ์ผู้มีชื่อทั้งสองเสียชีวิตในวันที่และเดือนเดียวกัน ราวกับว่าเป็นคนคนเดียวกันเลยด้วยซ้ำ  เซรบันเตสถูกจับเข้าคุกในข้อหาเป็นปฏิปักษ์ต่อศาสนจักรซึ่งมีอำนาจรุ่งเรืองอยู่ในยุคทอง และที่คุกอันไร้ความหวังนั้นเอง ความฝันและวรรณกรรมที่ทรงคุณค่าก็ได้ถูกสร้างขึ้น ฉากในคุกเป็นฉากหลักที่ทำให้เราได้รู้จักกับ ความเป็นตัวตนของ เซรบันเตส ในขณะที่เรื่องเล่าต่างๆของเขาคือยาชั้นดีที่ปลุกความฝัน และความหวังของคนที่อยู่ในสถานที่อันแร้นแค้นความสุขที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

ส่วนตัวแล้วฉันมีความเชื่อว่าหากไม่ได้รู้จัก หรือหาข้อมูลเกี่ยวกับมาก่อนก็อาจมีความไม่เข้าใจและไม่ซาบซึ้งไปกับละครเวทีเรื่องนี้นัก แม้ Man of La Mancha จะไม่ได้เสพง่ายดูสนุก แต่ก็ประทับใจในแบบฉบับความเป็นละครเวทีอย่างที่สมควรเป็น นำเสนอแง่คิดที่แตกต่างระหว่างความจริงกับความบ้า เราจะจำกัดความสิ่งใดสิ่งหนึ่งว่าอย่างไรได้นั้น มิได้ขึ้นอยู่กับอะไรแต่หากเป็นมุมมองของเราเอง 

“…ผมอยู่มาเกือบห้าสิบปี ได้เห็นชีวิตอย่างที่มันเป็น เห็นความเจ็บปวดทุกข์ยาก หิวโหย เป็นความโหดร้ายเกินกว่าจะทำใจให้เชื่อ … ในเมื่อชีวิตนั้นเองคือความบ้า ใครจะบอกได้ว่าความวิกลจริตมันอยู่ตรงไหน บางทีการพยายามปรับตัวให้เข้ากับโลกที่เป็นอยู่นั่นแหละคือความบ้า การยอมล้มเลิกความใฝ่ฝันสิอาจเป็นความบ้า การไขว่คว้าหาดวงแก้วในที่ซึ่งมีแต่สิ่งปฏิกูล การพยายามเหนี่ยวรั้งสติสัมปชัญญะไว้ในโลกของเหตุผลนั่นแหละคือความวิกลจริต และที่สุดของความบ้าทั้งปวง คือการมองชีวิตอย่างที่มันเป็น แทนการมองชีวิตอย่างที่มันควรจะเป็น”

 The Impossible Dream

หากคนอื่นๆพร่ำพูดถึงฉากที่น่าประทับใจพร้อมทั้งเพลง  The Impossible Dream ฉันเองคงต้องขอเอ่ยถึงฉากสำคัญฉากสุดท้ายที่ ได้ปรากฏตัว ความยิ่งใหญ่แห่งความฝันแม้มันจะมาจากคำพูดและความเชื่อของคนวิกลจริตแต่มันก็ทำให้ผู้หญิงที่แลกร่างกายกับความอิ่มท้อง หายใจแต่ไร้วิญญาณอย่าง อัลดอนซา (Aldonza)ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง หญิงโสเภณี ได้ตายไปพร้อมกับการมองโลกและชีวิตแบบเก่าๆ ในขณะที่ดัลซีเนีย (Dulcinea) กำลังเริ่มต้นชีวิตของเธอพร้อมความฝันอันเต็มเปี่ยม

ก้าวเท้าออกจากโรงละครพร้อมความคิดที่ว่า หากแม้วัฒนธรรมการดูละครเวทีของหลายๆคนจะเริ่มต้นจากการมีโรงละครอันใหญ่โตใน Complex ใจกลางเมือง อาจเริ่มต้นจากเรื่องที่มีตลาดผู้ชมกว้างขวาง ซึ่งแน่นอนอาจจะไม่ใช่เรื่อง Man of La Mancha

แต่หากการดูละครเวทีจะเป็นอีกทางเลือกที่ทำให้เราได้มีโอกาสเสพเพื่อยกระดับจิตใจ มองเห็น สัมผัสและได้คิดต่าง ฉันในฐานะนักเรียนอักษรศาสตร์แม้จะไม่ได้ใช้วิชาการหาเลี้ยงชีพอย่างเต็มที่ก็อดรู้สึกดีใจมิได้ และแม้หากความบันเทิงและตลาดจะยังคงเป็นปัจจัยหลักในการเลือกเพื่อจะผลิตอะไรออกมาสักอย่างหนึ่ง แต่ฉันก็หวังใจว่าเราคงจะมีโอกาสได้เห็น ละครเวที ภาพยนตร์ หรืออะไรก็ตามที่จะออกมาปลุกความคิด สั่นสะเทือนความเชื่อและธรรมเนียมปฏิบัติแบบเดิมๆ อย่างน้อยเราแต่ละคนจะได้สามารถมอง “ชีวิตอย่างที่มันเป็น” และ เห็น “ชีวิตอย่างที่ควรจะเป็น” ได้เองโดยไม่ถูกชักจูงอย่างง่ายดายเกินไปนัก

” Rosana should not represent a city that understands the values of the free market and capitalism. She should not represent a city that is attempting to become one of the thriving investment hubs of Asia. If there was a city she could represent, I was thinking Pyongyang or Caracas. Or maybe Havana, where she can join the new batch of Raulistas. Or even better, Sucre or La Paz, where she can wear similar native outfits to dance around with Evo Morales”

Quoted from ” Rosana Tositrakul,  are you kidding me?? “

By M L Nattakorn Devakula.  

ฉันเป็นคนหนึ่งที่เป็นแฟนพันธุ์แท้รายการเรื่องเล่าเช้านี้ แม้จะไม่ได้มีโอกาสได้ดูทางโทรทัศน์แต่ติดตามจากวิทยุทุกเช้าเพื่อจะได้รับข่าวสารที่สำคัญๆต่างๆและเป็นการฆ่าเวลาในขณะขับรถไปทำงาน  ช่วงต้นปีที่แล้วทางรายการเรื่องเล่าเช้านี้มีพิธีกรคนใหม่ซึ่งเป็นทายาทบุคคลดัง นั่นคือ หม่อมหลวง ณัฐกรณ์ เทวกุลหรือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของ หม่อมราชวงศ์ ปรีดียาธร เทวกุล ผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทยและต่อมาดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในยุครัฐประหาร หม่อมหลวง ณัฐกรณ์ หรือที่คนเรียกจนติดปากว่า “คุณปลื้ม” ได้เป็นตัวแทนคนรุ่นใหม่ที่กล้าคิดกล้าทำ กล้าวิพากษ์วิจารณ์เรื่องราวทั้งการเมืองและเศรษฐกิจอย่างตรงไปตรงมาจนเป็นการเพิ่มสีสันให้กับทางรายการเรื่องเล่าเช้านี้อยู่ไม่น้อย ตราบจนวันหนึ่งที่คุณปลื้มหายตัวไปจากรายการอย่างกระทันหันท่ามกลางเสียงเล่าลือต่างๆ ฉันในฐานะแฟนรายการคนหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะนึกสงสัยว่า คุณปลื้มหายไปจากรายการเพราะเหตุใด

เมื่อวันที่ 13 มีนาคมที่ผ่านมา คุณปลื้มได้สร้างกระแสโด่งดังไม่น้อยไปกว่าการหายออกไปจากรายการเรื่องเล่าเช้านี้อย่างกระทันหัน เมื่อหนังสือพิมพ์ Bangkok Post นำเสนอบทความที่มีชื่อว่า “Rosana Tositrakul,  are you kidding me?? “ คู่กับ บทความของคุณรสนา โตสิตระกูล ที่มีชื่อว่า “ML Nattakorn Devakul, who’s kidding whom?” เนื้อหาในบทความของคุณปลื้มเป็นการเสนอความคิดเห็นของตนเองต่อการเลือกตั้งส.ว ของคนกรุงเทพซึ่งสร้างความผิดหวังให้กับคุณปลื้มเป็นอย่างมาก ในบทความดังกล่าวคุณปลื้มระบุว่าคุณรสนา เป็นบุคคลที่มีความคิดฝ่ายซ้ายและได้ทำลายบริษัท ป.ต.ท บริษัทยักษ์ใหญ่อู่ข้าวอู่น้ำของประเทศ ซึ่งแน่นอนที่สุดคุณรสนาไม่สมควรเป็นตัวแทนของคนกรุงเทพ เมืองที่ได้ชื่อว่าสนับสนุนการปกครองแบบประชาธิปไตยและระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยม นอกจากนี้ในบทความคุณปลื้มยังทิ้งท้ายถึงความหวังต่อคนกรุงเทพว่าพวกเขาจะ “ฉลาด” ขึ้นในการเลือกตั้งครั้งต่อไป

เชิญอ่านบทความของ ม.ล ณัฐกรณ์ เทวกุล และคุณรสนา โตสิตระกูลได้จาก Link ด้านล่างนี้ 

Rosana Tositrakul,  are you kidding me??

ML Nattakorn Devakul, who’s kidding whom??

การได้อ่านบทความทั้งสองทำให้ฉันเข้าใจว่า แรกเริ่มคุณปลื้มเป็นผู้เขียนบทความของตนก่อนแล้วทางหนังสือพิมพ์จึงส่งให้คุณรสนาอ่านเพื่อเขียนแก้ข้อกล่าวหาต่างๆที่ทางคุณปลื้มกล่าวถึง ฉันคงต้องยอมรับว่าตนเองตกใจไม่น้อยหลังจากอ่านบทความที่คุณปลื้มเขียน และยิ่งรู้สึกหนักขึ้นเมื่ออ่านบทความของคุณรสนาจบ แม้การเขียนโต้ตอบของคุณรสนาจะเป็นไปอย่างราบเรียบและคงความเป็นผู้ดีอยู่ในทีแต่ก็แฝงไว้ด้วยคำพูดเชือดเฉือน ถึงกับงัดเอาบรรพบุรุษของคุณปลื้มมากล่าวอ้าง อย่างนี้คงไม่มีคำใดที่จะอธิบายเรื่องราวดังกล่าวได้ดีไปกว่าคำว่า “ซัดกันนัวร์”

จากบทความที่ทางคุณปลื้มเสนอในหนังสือพิมพ์ นั้น ทำให้ฉันมีความรู้สึกสงสัยสามประการ ประการแรกฉันรู้สึกสงสัยในความสามารถของคุณปลื้ม แน่นอนที่สุด ไม่ใช่ความสามารถในเชิงทฤษฏีหรือความรอบรู้แต่อย่างไร ใครๆในประเทศก็คงพอที่จะทราบว่าคุณปลื้มเป็นคนรุ่นใหม่ที่ได้รับการศึกษาเป็นอย่างดีจากประเทศที่ขึ้นชื่อว่าก้าวหน้ากว่าประเทศของเราอยู่มาก แต่ฉันกลับสงสัยในความสามารภในการเปิดใจกว้างของคุณปลื้มที่มีต่อความคิดเห็นและการตัดสินใจอันแตกต่างของผู้อื่น ในความรู้สึกของฉัน ความขวาสุดโต่งของคุณปลื้มได้ปรากฏออกมาอย่างชัดเจนในถ้อยคำและวิธีการเขียนครั้งนี้ แต่นั่นคงไม่เท่ากับการระบุว่า “บางทีกรุงเทพอาจมีคุณค่าที่แท้จริงเท่ากับประเทศฝ่ายซ้ายไม่ว่าจะเป็น เวเนซุเอลา เกาหลีเหนือ คิวบา หรือ โบลิเวีย” ซึ่งแน่นอนที่สุดสำหรับฉันชาวบางกอกคนหนึ่ง มันคือการแฝงความเหยียดหยันดูถูกไว้ในที 

ถ้าถามว่าฉันไปเลือกใครมาในวันเลือกตั้งส.ว ฉันไม่ได้เลือกคุณรสนาและแน่นอนที่สุดไม่ได้เลือกคุณดี้ นิติพงษ์ ห่อนาค แต่หากจะมีสักเหตุผลที่ฉันจะต้องเลือกคุณรสนา ฉันก็คงสามารถตอบตนเองได้ว่าเพราะอะไร และฉันก็เชื่อว่ามันคงเป็นเหตุผลที่คล้ายคลึงกับคนหลายๆคนที่ไปกากบาทเลือกเบอร์ 5 ในวันนั้น ในฐานะชาวกรุงเทพหรือคนที่ชาวต่างจังหวัดเชื่อว่ามีโอกาสได้รับรู้ข่าวสารเป็นอย่างดีนั้น ฉันมองเห็นว่าไม่ว่าการเดินหน้าไปทางขวามากที่สุดอย่างที่คุณปลื้มเชื่อหรือรัฐบาลทักษินทำหรือแม้แต่การเดินทางซ้ายอย่างสุดโต่งอย่างเช่นการนำเอารถถังประดับดอกไม้ออกมาวิ่งกลางถนนนั้นไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาให้กับบ้านเมืองเลยแม้แต่น้อย กลับรังแต่จะทำให้ปัญหาเชิงรากเหง้ายิ่งแผ่ขยายและสลับซับซ้อนมากขึ้น การที่คุณรสนาดำเนินการฟ้องและเรียกร้องความเป็นธรรมในกรณีบริษัท ป.ต.ท ทำให้คนที่เคยหมดความศรัทธาต่ออำนาจทั้ง 3 ฝ่ายอย่างฉันเกิดความหวังเล็กๆ ขึ้นในใจ แม้ใครหลายคนอาจพยายามแย้งว่ามีผู้อยู่เบื้องหลังการฟ้องร้องดังกล่าว แต่สำหรับฉันมันถือเป็นกรณีตัวอย่างที่พิสูจน์ได้ว่าแม้คุณจะใหญ่โตเพียงใด จะครองส่วนแบ่งในตลาดทุนถึง 16% แต่ความผิดมิได้ถูกบิดเบือนเป็นความถูกต้อง และความเป็นธรรมหรือความยุติธรรมซึ่งเป็นหนึ่งในปัจจัยที่จะปรับเปลี่ยนโครงสร้างของสังคมไทยยังคงมีเหลือพอให้เห็นอยู่บ้าง และนั่นนำไปสู่ความสงสัยประการที่สองของฉันว่า การวิพากษ์วิจารณ์ของคุณปลื้มต่อการเลือกตั้งส.วในครั้งนี้ ตื้นเขินเกินไปหรือไม่  การที่ชาวกรุงเทพจะแสดงพลังและความหวังต่อความยุติธรรมเพื่อยับยั้งการเอื้อประโยชน์ต่อบุคคลใดหรือตระกูลชั้นสูงตระกูลใดโดยเกาะกระแสทุนนิยมนั้นเราสามารถสรุปได้ว่าคนกรุงเทพเป็นพวกฝ่ายซ้ายและ”ไม่ฉลาด” จริงๆ หรือ หรือเอาเข้าจริงมันไม่มีอะไรมากไปกว่าความโปร่งใสอาจทำให้ใครหลายคนเสียผลประโยชน์

หากความหวังของคุณปลื้มยังคงเหมือนเดิมคือการลงเล่นการเมืองอย่างที่เคยได้กล่าวไว้ในการให้สัมภาษณ์หลายครั้ง ฉันก็อดสงสัยไม่ได้เป็นครั้งที่สามว่าคุณปลื้มแน่ใจต่อการวางตัวเช่นนี้ในสังคมแล้วจริงๆหรือ การมีความคิดเห็นสุดโต่งและยืนยันในสิ่งที่ตนเองเชื่ออาจจะไม่แปลกนัก แต่การใช้คำพูดเหยียดผู้อื่นดังที่ปรากฎในบทความนั้น ………………

“Are You Kidding Me???”